كساني كه در بخش نسخه هاي خطي كتابخانه هاي گوناگون كار مي كنند هر از گاهي با مراجعاني مواجه مي شوند  كه احتمالاً نمي دانند بايد با آنها چگونه برخورد كنند.اين مراجعان دارندگان نسخه هاي خطي هستند.كساني كه يك نسخه معمولي در خانوادشان به جا مانده و به دست آنها رسيده است.اغلب اين نسخه ها مناقب ائمه(ع) يا ديوان شعر است كه بيشتر نسخه ها فاقد جلد و آغاز و انجامند.البته در بسياري از موارد عليرغم پندار دارنده آن ؛كتاب چاپ سنگي است و نه خطي.اين مراجعان دو گروهند:

1-دسته اي كه به بركت تبليغات انجام شده؛تصور مي كنند هر نسخه خطي مليونها تومان ارزش دارد و آنها با فروش آن مي توانند بخشي از مشكلات زندگيشان را حل كنند.

2-دسته اي كه مي خواهند كتابشان را به كتابخانه اهدا كنند تا باقيات صالحاتي از خود به جا گذارند.

در هر دو صورت به دليل كم ارزش بودن نسخه به فرض دريافت آن از سوي كتابخانه مخارج مرمت و قابل استفاده كردن نسخه چندين برابر قيمت خود مي شود.در مورد گروه اول وقتي به آنها ميگوييم براي كتابشان قيمت زيادي گذاشته نخواهد شد و آنها نمي توانند به هدفشان برسند؛ترجيح مي دهند نسخه را نزد خود نگاه دارند و ما تنها توصيه هايي براي نگهداري بهتر به آنها مي كنيم.اما برخورد با گروه دوم كمي سخت است.هنگامي كه با كسي كه به لحاظ مالي در شرايط خيلي مطلوبي نيست و حتي سواد چنداني ندارد برخورد مي كنيم كه يك نسخه خطي را كه در خانواه اش مانده با علاقه براي اهدا به كتابخانه مي آورد نمي توان به او گفت كه نسخه ات ارزش زيادي ندارد و ناچاريم نسخه را بپذيريم و به ثبت برسانيم.اما در واقع امكانات و فضاي كتابخانه اجازه انباشتن هر نوع كتابي را نيز به ما نمي دهد.پس به راستي در چنين شرايطي چه بايد كرد؟